#7.χλμ.σκέψεων: Φωτιά & Πάγος

Καμιά φορά μπαίνεις με φόρα στα πράγματα. Είτε γιατί δεν υπάρχει χρόνος/λόγος να καθυστερείς άλλο, είτε γιατί ξέρεις πολύ καλά ότι, μόνο έτσι μπορούν να λειτουργήσουν τα πράγματα.

Η πολλή σκέψη αλλοιώνει την αυθεντικότητα των πραγμάτων, κοροϊδεύει το ένστικτο, σε γεμίζει με περιττά στοιχεία ή έστω δευτερεύοντα. Μη μου πεις ότι, δεν έχουν έρθουν στιγμές που συνειδητοποίησες έστω εκ των υστέρων, πως μετά από πολλή σκέψη μπέρδεψες τις προτεραιότητες. Δεν είναι πάντα οι αναμενόμενες.

Έφυγα από το σπίτι, σα να πρέπει να προλάβω το λεωφορείο. Μπήκα στο στάδιο φορτσάτη.

Κρύο, τρελό κρύο. Αλλού χιόνιζε, εδώ όχι ακόμη. Εγώ και άλλοι 3 τρελοί. Καμία γυναίκα. Αλλά τι με νοιάζει; Μήπως θα έπιανα κουβέντα; Μιλάω ήδη με αυτό το πράγμα στον εγκέφαλό μου.

Ξεκινάω με περπάτημα, αλλά μετά από λίγο διαπιστώνω, ότι δεν είμαι σίγουρη αν έχω ρυθμό. Πότε γρήγορα, πότε αργά. Το διορθώνω.

Η σταθερότητα ξέρεις, είναι ένα βασικό στοιχείο μου. Είμαι (και) Ταυρίσιο πνεύμα.

Η γη είναι στα πόδια μας, κάνει τις θυσίες της για εμάς, αλλά βάζει και όρια. Αυτός είναι υπεραρκετός λόγος για να τη σεβόμαστε.

Για σκέψου λίγο πώς η φύση έχει προβλέψει να είναι πάντα εκεί για εμάς αυτή. Το θεωρείς δεδομένο, ε; Κακώς.

«Επειδή είναι πάντα εκεί, δε σημαίνει ότι η ίδια δεν αλλάζει τα πράγματα. Το κάνει με τον δικό της τρόπο, το κάνει σε βάθος χρόνου. Θυσιάζει δρόμους, διαλύει και αυτό όχι γιατί τρελάθηκε. Αλλά γιατί έτσι έπρεπε να γίνει. Η φύση της. Όσο και να την παρατηρούν οι επιστήμονες, να βγάζουν τα συμπεράσματά τους, απόλυτα δεν θα την καταλάβουν ποτέ. Δε μπορούν. Δεν πρέπει ίσως. Έτσι όπως την ξέρεις σήμερα, ήταν πάντα η γη; Πλημμύρισε κι έκρυψε στα βάθη της χωριά, άνοιξε στα δύο αυτά που κάποτε ήταν ένα, κράτησε πολλά περισσότερα όμως ίδια. Ξέρει αυτή τι κάνει.»

Αλλά ο κόσμος ζει πάνω σε αυτή, κινείται πάνω σε αυτή. Τρώει από αυτή, τη φοβάται όταν τρέμει ολόκληρη, τη θαυμάζει για τις τόσες ρίζες που υπάρχουν μέσα σε αυτή και τα λουλούδια που γεννιούνται από αυτή. Την κοιτά με δέος όταν ενεργοποιεί ηφαίστεια. Κι όταν ο ίδιος άνθρωπος την καίει, μαζί της καταστρέφεται κι αυτός. Ακόμη κι όταν βλακωδώς δεν το αντιλαμβάνεται.

«Έχω ήδη λίγη ώρα που τρέχω, δεν περπάτησα όσο έπρεπε. Βιάζομαι να φύγω. Όχι από το στάδιο. Βιάζομαι να «δραπετεύσω» για να «καθαρίσω». Αριστερό πόδι στο ταρτάν η ψυχή μου. Δεξί πόδι στο ταρτάν η λογική μου. Η μία χωρίς την άλλη δεν κάνουν. Έχεις προσπαθήσει να βάλεις τα δυο πόδια να τρέχουν χωρίς συνεργασία; Γελοίο το αποτέλεσμα.Μα, πάνω απ’ όλα επικίνδυνο.»

Πριν έρθω για τρέξιμο, το μέσα μου καιγόταν. Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να ακολουθώ αυτό που αποφασίζουν οι άλλοι. Είμαι σαν το σκυλί που γαυγίζει, αλλά δε δαγκώνει. Λέω, λέω, λέω και μετά περιμένω. Περιμένω από τους άλλους, γιατί δε θέλω να τους πληγώσω, δε θέλω να τους πιέσω, δε θέλω να τους χαλάσω χατίρι, δε θέλω να κάνουν κάτι μόνο για μένα. Κυρίως, γιατί έχω το κακό συνήθειο με ένα τρόπο που δεν έχω πλήρως αποκωδικοποιήσει, να παίρνω όλη την ευθύνη πάνω μου. Τη δική μου και των υπολοίπων. Σηκώστε τα χέρια, όσοι ξέρετε για τι πράγμα μιλάω. Πείτε μου τώρα. Πόσο τρελά έχετε έχουμε ανάγκη κάποιος να σας μας νιώσει, χωρίς να πείτε πούμε τίποτα. Να δει ότι θέλετε θέλουμε κι εσείς εμείς πού και πού να σας μας παίρνουν από το χεράκι και να σας μας οδηγούν σε θάλασσες και βουνά, σε τσιμεντένιες πόλεις και τροπικά δάση. Σε γνωστά μέρη και άγνωστα, αλλά με το χέρι σφιχτά -αλλά όχι καταπιεστικά- και σίγουρα σε μια άλλη παλάμη.

Ε, υποθέτω ότι, γι’ αυτό κάθομαι και περιμένω. Για να μοιραστώ την ευθύνη.

Τρέχω «ακούγοντας» το σώμα μου. Δεν έχω ιδέα πόσα χιλιόμετρα, είναι καλά για αρχή. Με τι ταχύτητα και όλα αυτά τα σχετικά. Κανονικά, θα έπρεπε να έχω κάποιον να με προπονεί. Μου αρέσουν οι προπονητές, με βοηθάνε. Αλλά, αυτή την εποχή, όχι. Ο προπονητής μου είναι το ίδιο το μυαλό μου. «Ακούει» το κορμί. Τι έχει ανάγκη; Αυτό κάνω. Τον ψιλοζορίζω καμιά φορά και του αρέσει και μετά ξανά χαμηλώνω ένταση. Όσο με παίρνει. Πάμε δυνατά. Cool τώρα. Σταμάτα για λίγο και περπάτα. Ξεκίνα. Πιο δυνατά αυτή τη φορά.

«Όχι, ρε φίλε! Δεν το δέχομαι αυτό. Πρέπει να βρω τον τρόπο. Να μην ελέγχω ή καταπιέζω κανέναν, αλλά και να μην αποφασίζει κανείς για μένα.». Ακόμη και στα παιδιά μου, η ατάκα που έχω πει περισσότερο κάποιες μέρες είναι «Θες ή δε θες; Τι θες; Μη με τρελαίνεις.». Τα δικά μου «θέλω», πού είναι οέο; Ποιος τα υπολογίζει τελικά;

Το κεφάλι έχει παγώσει. Πώς εκεί που απολαμβάνεις ένα παγωτό, ξαφνικά νιώθεις ότι πάγωσε ο εγκέφαλος; Ε, καμία σχέση. Τώρα έχει παγώσει ολόκληρο. Αυτιά, σκέψεις, μύτη, σκέψεις, όλο το κρανίο, όλη η καρδιά μου. Παγωμένη.

Επιτέλους! Παγωμένη. Να πάρω μερικές ανάσες χωρίς να βγαίνουν φωτιές. Να πάρω μια ανάσα και να βγαίνουν παγάκια στο σχήμα της νίκης. Άει σιχτίρ πια!

Έχω μπροστά μου έναν ψηλό που τρέχει, σίγουρα παραπάνω καιρό από μένα. Μάλλον αθλητικός τύπος είναι. «Αυτός τι σκέφτεται», αναρωτιέμαι; «Αποφασίζει πιο έξυπνα από μένα;». Περνάω από δίπλα του, μήπως και γίνει κανά μαγικό και ακούσω καμιά σκέψη. Για ένα δευτερόλεπτο, μου έρχεται να τον σταματήσω και να τον ρωτήσω τις δικές μου απορίες. Καλά, δε θα το κάνω. Εννοείται.

Όπως δεν ξάπλωσα κάτω λίγο πριν σταματήσω, εκεί μες στη μέση του σταδίου, όταν οι 4 που τρέχαμε γίναμε 8, να γελάσω δυνατά και να φωνάξω ακόμη πιο δυνατά «Ναι ρε, ούτε ένα δάκρυ!». 

Γύρισα σπίτι και με κοιτούσε ο husband απίστευτα διερευνητικά.

-«Πώς είσαι;»

– «Πάγωσε ο εγκέφαλος κι αυτό είναι καλό.».

Μόνο μια απορία είχα πια. Πόσες ώρες ή μέρες θα κρατούσε αυτή η ψυχρή αντιμετώπιση των πραγμάτων;

Εσύ, τι λες για όλα αυτά; Μίλα μου, με βοηθάει.

Υ.Γ.1. Λέω να κλείνω την γραπτή αποτύπωση των σκέψεων με ένα τραγούδι. Δεν υπόσχομαι ότι ο στίχος θα έχει σχέση με όσα γράφω. Αλλά κάποιο κλικ για κάποιο λόγο θα μου το έχει κάνει.

Υ.Γ.2. Θα βλέπουμε παρέα και την απόδοση της ημέρας. Όχι για να δείξω ότι είμαι αθλήτρια ή ότι καμαρώνω επιδόσεις. Είμαι μακριά από αυτό. Είμαι μόνο μια γυναίκα που προσπαθεί. Δεν ξέρω πού θα με πάει, αλλά μπορεί να έχει νόημα να ξανακοιτάξω μια μέρα όλη τη διαδρομή. Τα δικά μου 7χλμ. σκέψεων.

Υ.Γ.3. Ευχαριστώ πάρα, μα πάρα πολύ για τη θερμή αγκαλιά που κάνατε σε αυτό το blog! Γέλασα και με τα λογοπαίγνια που αβίαστα σας προέκυψαν! Φάτσες μου αρέσετε! 🙂

#το_τραγούδι_της_ημέρας

 

#7χλμ_σκέψεων_γραμμένα_στο_σώμα