Η Θεωρία Των Πάντων.

Κυριακή πρωί, ήλιος που θυμίζει ότι πλησιάζει η έλευση της άνοιξης κι εγώ ετοιμάζομαι.

Να πάω να τρέξω, γιατί νιώθω ότι θα σκάσω. Έχει πάει από αναβολή σε αναβολή αυτές τις μέρες.

Μπαίνοντας στο στάδιο, νιώθω άβολα. Έχει κόσμο σήμερα. «Φτου σου γαμώτο» σκέφτομαι. Θα έχει θόρυβο «θόρυβο» σήμερα.

Ξεκινάω, αλλά πολύ γρήγορα το νιώθω, δε μπορώ να τρέξω για πολύ. Δεν είναι σωματική κούραση, δεν είναι βαρεμάρα. Είναι ότι ξύπνησα πάλι με έντονη δυσφορία στην καρδιά. Η ίδια που πριν 1 μήνα περίπου με έκανε να πάω στο νοσοκομείο Κυριακάτικα, ενώ αποφεύγω τρελά τους γιατρούς και τις εξετάσεις.

Πάλι Κυριακή με έπιασε; Τώρα το κατάλαβα αυτό.

Ε, δεν ανέπνεα σωστά. Πώς να μπορώ να τρέξω; Προσπάθησα να κάνω ένα restart μέσα μου.

Σκεφτόμουν την τελευταία ταινία που είδα. «Η θεωρία των πάντων» για τη ζωή του Στίβεν Χόκινγκ. Πόσο τον θαυμάζω αυτό τον άνθρωπο! Τον παρακολουθώ από κοριτσάκι. Ένα από τα πράγματα που με εντυπωσίασαν στη ζωή του, έτσι όπως αποτυπώθηκε στον κινηματογράφο, είναι πόσο αποφασιστικά έχει κάνει τις επιλογές του. Έτσι έκανα κι εγώ, μια φορά κι έναν καιρό. Δεν είναι παραμύθι. 🙂 Όσο μεγαλώνω όμως, είναι μάλλον πιο δύσκολο όλο αυτό. Για όλους μας φαντάζομαι, έτσι είναι; Αλλά, τώρα πια όταν λειτουργώ τόσο αποφασιστικά, ξέρω ότι για κάποιο λόγο, έχει μεγάλη σπουδαιότητα για μένα η επιλογή μου.

 

Το βιβλίο του «Το χρονικό του χρόνου» το έχεις διαβάσει; Έχει έναν τρόπο να σε συναρπάζει κι ας μην είσαι σε θέση, να καταλάβεις απόλυτα τη θεωρία του. Ότι θέλει να βρει πριν το τέλος της ζωής του τη θεωρία των πάντων, το ξέρεις; 🙂

«Αυτή αναζητώ κι εγώ. Ξέρω, το ίδιο κι εσύ. Ακόμη και τα πιο δύσκολα θέματα έχουν τη λύση τους, όπως κι αν προσπαθήσεις να το δεις. Τα πιο σπουδαία από αυτά, βγαίνουν με μαθηματικά, φυσική και χημεία. Αλλά δεν είπε κανείς ότι θυμίζουν το 1+1=2. Εκεί που χαλάει συνήθως ο ειρμός της σκέψης που δίνει τη λύση, είναι στα φιλολογικά και την ιστορία. Πολύ μπλα μπλα ρε παιδί μου στο κεφάλι μας και καμιά φορά παραπέμπει σε Σειρήνες.»

Κάνε focus!
Σε αυτό που είσαι.
Σε αυτό που ξέρεις.
Σε αυτό που αληθινά θες. Εκεί στο βάθος, στην τελευταία κουκίδα της ψυχής σου.
Έτσι επιστρέφεις στην αρχή*. Σε αυτό που είσαι!

Γιατί είμαστε η ψυχή μας, όχι το σώμα μας. Σε αυτό απλά κατοικούμε. Να το σεβαστούμε, για να ζήσουμε καλά. Αυτό ναι. Αλλά δε θα γίνουμε δούλοι του.
Είμαστε η ψυχή μας, όχι η κοινωνία. Σε αυτή απλά ζούμε.Να τη σεβαστούμε, για να την κάνουμε καλύτερη. Αυτό ναι. Αλλά δε θα γίνουμε δούλοι της.

Το σώμα μου, το «σπίτι» μου, δε με βοήθησε προχθές. Τελικά, περισσότερη ώρα έκατσα στις κερκίδες να ηρεμήσω. Να έρθει η αναπνοή μου στα ίσια της. Να φύγει η πίεση από το κεφάλι. Οκ, δεν πειράζει. Τη μάχη της ημέρας την έχασα.

Κύριε Χόκινγκ, νομίζω ότι όσο μεγαλώνω όλο και περισσότερο, πλησιάζω τη δική μου θεωρία των πάντων. Τι λες; Θα τα καταφέρω κάποτε; Ή θα προβλέψω σαν εσένα ότι θα κάνω λάθος**; Και τέλος πάντων, αν τη βρούμε αυτή τη θεωρία που κυνηγάμε εγώ κ εσύ, τότε πες μου. Θα κάτσουμε να απολαύσουμε την επιτυχία μας ή θα μπούμε πάλι σε νέες περιπέτειες;

Να σε ρωτήσω και κάτι τελευταίο; Δεν έχεις την απάντηση, αλλά αφού τα λέμε όλα. Τι θα γίνει με αυτούς που αγαπώ περισσότερο σε ολόκληρο το σύμπαν; Αυτοί πώς τα πάνε (ή θα τα πάνε) άραγε με τη δική τους θεωρία των πάντων;

«Δε μπορούν να με σώσουν, δε μπορώ να τους σώσω, ο καθένας σε αυτό είναι μόνος του. Απλά, δε θέλω κανένας μας να φτάσει στο τέρμα και να καταλάβει ότι περπάτησε σε λάθος δρόμο.»

 

Εσύ που διαβάζεις όσα μοιράζομαι μαζί σου, πώς τα πας; Βγαίνει η εξίσωση;

#το_τραγούδι_της_ημέρας

 

#7χλμ_σκέψεων_γραμμένα_στο_σώμα

sunday 15_2_15

 

* αρχή: Ο Χόκινγκ προκειμένου να βρει απαντήσεις για το σύμπαν, προσπάθησε να γυρίσει το χρόνο πίσω και να βρει τι συνέβη στην αρχή του.

** θα προβλέψω σαν εσένα ότι θα κάνω λάθος: Σε μία ομιλία του, η απάντησή του σε μια ερώτηση από το ακροατήριο ήταν «προβλέπω πως θα κάνω λάθος».

7 comments

  1. koumpaki · February 17, 2015

    Διαβάζοντας το κείμενο σου, αναρωτιέμαι…
    “Πως είναι δυνατόν; Δεν είμαι η μόνη; είναι και άλλοι που θέλουν να βρουν το είναι τους, το τι θέλει η ψυχή τους για να είναι χαρούμενοι; Είμαι σε αυτή την αναζήτηση εδώ και καιρό, που δεν ξέρω αν είναι λόγω του ότι πλησιάζω τα 2α άντα και κοιτάω την ζωή με άλλο μάτι, δεν ξέρω αν είναι όλα αυτά τα διαφορετικά που περνάω και δεν είχα ξανα νιώσει, είναι όμως συναισθήματα αλλιώτικα, ξένα.” … ούπς πήρα φόρα…stop… ένα comment είπα να κάνω…
    Είμαι σίγουρη Σοφάκι μου ότι την λύση θα την βρούμε, είμαστε πολύ κοντά.. 😉

    Like

    • shareyourlikes · February 18, 2015

      Αγαπούλα μου εσύ! Εμένα μου αρέσει πολύ που θες να αφήσεις ένα σχόλιο και ξεκινάς το ξεδίπλωμα. 🙂 Αυτό είναι το νόημα του μοιράσματος σκέψεων. 😉
      Δεν είσαι μόνη, είμαστε κι άλλοι που κάνουμε τις αναζητήσεις μας. Δύσκολη φάση, αλλά μόνο σε καλό βγάζει. Αυτό πιστεύω. Κι εσύ, ε; Πες ναι Βικάκι μου! 🙂 🙂
      Όταν τη βρούμε τη λύση, να το γιορτάσουμε, εντάξειιιιιι; Πολλά φιλιά κουκλάκι μου.

      Like

      • koumpaki · February 18, 2015

        Έτσι νομίζω… ότι μόνο σε καλό βγάζει; Άλλωστε δεν λένε ότι ξαναγεννιέσαι μέσα από τις στάχτες σου; ( το χόντρυνα ε;) 🙂

        Like

  2. evi sachinidou · February 18, 2015

    είμαι μητέρα δυο πολύ μικρών παιδιών και το γεγονός ότι δεν εργάζομαι ( από επιλογή μέχρι να ξεπεταχτούν τα μικρά) και, επίσης, το ότι ζω τον τελευταίο 1 1/2 χρόνο σε μια πόλη όπου δεν γνωρίζω σχεδόν κανένα με έβαλαν σε ένα τρυπάκι να αναζητήσω καλύτερα τον εαυτό μου..μ΄αρέσει η ζωή μου?..είμαι ευχαριστημένη?..είμαι ευτυχισμένη…είμαι ικανοποιημένη απ τον εαυτό μου?..τι κάνω για τα όνειρά μου..για τις προσδοκίες μου?..για τα πτυχία που απλά κρέμονται στους τοίχους?>..και έπειτα έρχεται το πνίξιμο..και δεν μπορώ να βγω..να πάω στο γήπεδο..όπως εσύ..απλά βάζω μουσική δυνατά και χορεύω με τα μικρά για να μην καταλάβουν ότι πνίγομαι..ότι αμφιβάλλω…ότι αναρωτιέμαι..δεν πρόκειται για αυτά τα δυο ψυχουλάκια μου..ούτε για τον άντρα μου…αφορά καθαρά και μόνο εμένα και τις δικές μου επιλογές, τις οποίες κανείς δεν μου επέβαλε να κάνω..

    Like

    • shareyourlikes · February 18, 2015

      Ευάκι μου, ειδικά η τελευταία πρότασή σου με κάνει να ταυτίζομαι. Έτσι κι εγώ… και με την προτελευταία πρότασή σου…δεν πρόκειται για τα παιδιά μας και τον άντρα της, είναι τι γίνεται με το ολόδικό μας μέσα. Είμαι όμως αισιόδοξη Εύη ότι θα τη βρούμε την άκρη. Όχι γιατί θα έρθει μαγικά, αλλά επειδή ψαχνόμαστε, σκεφτόμαστε, περιπλανιέται η σκέψη μας σε φωτεινά και σκοτεινά σοκάκια και αυτό πάντα μα πάντα κάτι αποκαλύπτει. Άρα, πλησιάζουμε. Με αργά βήματα, με γρήγορα βήματα… ο καθένας με το ρυθμό του. Αλλά θα το βρούμε ρε γαμώτο! 😉

      Υ.Γ. Αυτό με τη μουσική και το χορό, το έκανα και το κάνω. Αλλά το έκανα πολύ έντονα όταν δε μπορούσα να κάνω κάτι εκτός σπιτιού. Τελικά, ταυτίζομαι γενικά με το σχόλιό σου και όχι μόνο με το τέλος. 😉

      Like

  3. Parentslandgr · February 18, 2015

    Δεν ξέρω αν φταιει η ενασχόλησή μου με τα μαθηματικά αλλά απέκτησα μία τελειως μη ορθολογική οψη του κόσμου. Διαβάζοντας πολλους από αυτους που εψαχναν να βρουν την απαντηση της ζωής μέσα από την επιστήμη εμαθα οτι θα οδηγηθεις σε αδιέξοδο αν δεν γνωρίσεις την τεχνη , την αγάπη και την θνητότητα. Γι’ αυτο ο Χόκινγκ καταφερε τόσα πολλά. Γιατι συνδυασε όλους αυτους τους τομεις στην ζωή του.

    Like

  4. Yianna Panou · February 21, 2015

    Σε λάτρεψα από τη πρώτη στιγμή και απλά όσο σε γνωρίζω ακόμα πιο πολύ. τόσο περισσότερο μιλάς στη καρδιά μου και στη ψυχή μου. Παρόλο που δεν είμαι διόλου μαθηματικό μυαλό- στα θρανία και στις πράξεις- παραδόξως στην ζωή μου είμαι πολύ λογική και με τετράγωνη σκέψη. Σε συνδυασμό με αθεράπευτό ρομαντισμό και ελπίδα… Γίνεται; Μου αποδεικνύεις και πάλι πως γίνεται… Αλλά και πάλι… μήπως κάνουμε λάθος;;;; … Σε φιλώ γλυκά!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s